Keganasan Bukan Milik Mana-Mana Agama

Keganasan merupakan satu perbuatan yang dikutuk oleh semua agama. Keganasan juga bukan milik mana-mana agama. Bahkan amat salah jika kita menetapkan bahawa keganasan itu ajaran daripada mana-mana agama.  Sebagai contoh, Islamophobia yang menjadi anutan masyarakat barat terhadap Islam dengan meyakini bahawa Islam itu agama pengganas. Setiap keganasan yang berlaku mereka kaitkan dengan Islam. Sehinggakan kejadian 09/11 juga dikaitkan dengan Islam walaupun terdapat kajian yang mempertikaikan tuduhan tersebut.

Mungkin mereka tidak tahu bahawa kitab al-Quran yang menjadi pegangan utama umat Islam mencatatkan firman Allah yang melarang umatnya daripada melampau.

قُلۡ يَٰٓأَهۡلَ ٱلۡكِتَٰبِ لَا تَغۡلُواْ فِي دِينِكُمۡ غَيۡرَ ٱلۡحَقِّ وَلَا تَتَّبِعُوٓاْ أَهۡوَآءَ قَوۡمٍ قَدۡ ضَلُّواْ مِن قَبۡلُ وَأَضَلُّواْ كَثِيْرًا وَضَلُّواْ عَن سَوَآءِ ٱلسَّبِيلِ 

Katakanlah: "Wahai Ahli Kitab! Janganlah kamu melampau dalam ugama kamu secara yang tidak benar, dan janganlah kamu menurut hawa nafsu suatu kaum yang telah sesat sebelum ini dan telah menyesatkan banyak manusia, dan juga (sekarang) mereka telah tersesat (jauh) dari jalan yang betul" (al-Maidah: 77)

Sekiranya Allah swt sendiri yang melarang umat Islam daripada melampau, mana mungkin ‘melampau’ itu menjadi sebahagian daripada ajaran agama? Setiap larangan, maka isyaratnya jelas bahawa ia bukanlah daripada ajaran Islam.

Antara sebab-sebab yang boleh berlakunya keganasan adalah kerana terdapatnya sifat fanatik, taksub dan melampau dalam fikiran seseorang menyebabkan segala tindakan mereka dipengaruhi oleh sifat-sifat tersebut. Sifat fanatik, taksub dan melampau berkaitan bangsa dan agama adalah antara yang amat merbahaya yang boleh menjuruskan kepada keganasan.

Sebelum ini masyarakat barat terutamanya mengaitkan tragedi 09/11 dengan Islam menyebabkan Islam terus dilabelkan sebagai agama keganasan. Namun begitu, mereka seolah-olah lupa atau cuba untuk menutup mata dengan tindakan-tindakan kejam zionis Yahudi terhadap penduduk Islam Palestin sejak bertahun-tahun lamanya mereka ditindas serta dibunuh.

Kitab Talmud (iaitu kitab yang mengandungi syariat dan ajaran-ajaran Yahudi) telah menyebut, bahawa seorang Yahudi di sisi Allah dianggap lebih baik dan lebih dikasihi daripada Malaikat, dan seorang Yahudi itu adalah sebahagian daripada Allah, kerana itu apabila seorang bukan Yahudi memukul Yahudi maka seolah-olah dia memukul keagongan Ilahi. Perbezaan antara martabat manusia dan haiwan adalah seperti perbezaan antara Yahudi dan bukan Yahudi, hinggakan harus bagi Yahudi memberi makan anjing pada hari·hari perayaan, sedangkan memberi makan kepada manusia bukan Yahudi adalah diharamkan.

Dalam tragedi terbaru yang berlaku ialah serangan ganas tembakan di dua masjid di Christchurch, New Zealand yang dilakukan pendokong "white supremacy” yang bernama Brenton Tarrant. Berdasarkan tulisan-tulisan yang ada, dia adalah penganut Kristian mendokong fahaman ‘ketuanan kulit putih’ menyebabkan dia membenci bangsa dan agama lain. Daripada tulisan-tulisan yang terdapat pada senapang yang digunakan oleh Brenton, jelas menunjukkan bahawa dia adalah golongan fanatik, taksub dan melampau yang telah membunuh 49 orang ketika mereka bersiap untuk menunaikan solat Jumaat.

Jadi, daripada 2 contoh di atas maka jelas menunjukkan bahawa taksub, fanatik dan melampau yang boleh menyebabkan keganasan adalah bukan milik Islam dan mana-mana agama. Malah golongan ini ada dalam mana-mana agama namun mereka berfahaman menyimpang daripada ajaran agama mereka.

Fahaman yang salah berkaitan bangsa dan agama akan menyebabkan berlakunya keganasan. Tidak ada salahnya untuk mencintai dan menyanjungi bangsa dan agama, namun apabila salah fahaman dalam perkara tersebut boleh membawa kepada fahaman bahawa bangsa lain adalah lebih rendah martabatnya dan agama lain wajib diperangi. Maka disitulah akan tercetusnya keganasan. Rasulullah SAW telah bersabda:

يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَلَا إِنَّ رَبَّكُمْ وَاحِدٌ وَإِنَّ أَبَاكُمْ وَاحِدٌ أَلَا لَا فَضْلَ لِعَرَبِيٍّ عَلَى أَعْجَمِيٍّ وَلَا لِعَجَمِيٍّ عَلَى عَرَبِيٍّ وَلَا لِأَحْمَرَ عَلَى أَسْوَدَ وَلَا أَسْوَدَ عَلَى أَحْمَرَ إِلَّا بِالتَّقْوَى. (رواه أحمد)

Wahai mannusia, ketahuilah bahawasanya Tuhan kamu adalah satu, dan bapa

kamu juga satu (yakni Adam a.s.). Ketahuilah bahawa tidak ada kelebihan bagi orang Arab ke atas bukan Arab, dan tidak juga kelebihan bukan Arab ke atas orang Arab, dan tidak ada kelebihan bagi yang berkulit merah ke atas yang berkulit hitam dan tidak Juga yang berkulit hitam ke atas yang berkulit merah kecuali dengan bertaqwa. (Ahmad bin Hanbal)

Maka berdasarkan ayat al-Quran dan hadis di atas, Islam melarang umatnya daripada fanatik, taksub dan melampau kerana ia akan menjadi punca kepada keganasan. Adalah amat salah apabila ada pihak yang mengaitkan Islam dengan keganasan kerana keganasan bukanlah ajaran Islam. Firman Allah SWT:

ٱدۡعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِٱلۡحِكۡمَةِ وَٱلۡمَوۡعِظَةِ ٱلۡحَسَنَةِۖ وَجَٰدِلۡهُم بِٱلَّتِي هِيَ أَحۡسَنُۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعۡلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعۡلَمُ بِٱلۡمُهۡتَدِينَ 

Serulah ke jalan Tuhanmu (wahai Muhammad) dengan hikmat kebijaksanaan dan nasihat pengajaran yang baik, dan berbahaslah dengan mereka (yang engkau serukan itu) dengan cara yang lebih baik; sesungguhnya Tuhanmu Dia lah jua yang lebih mengetahui akan orang yang sesat dari jalanNya, dan Dia lah jua yang lebih mengetahui akan orang-orang yang mendapat hidayah petunjuk. (an-Nahl: 125)

Berdasarkan ayat di atas jelas menunjukkan bahawa Islam ini adalah agama kedamaian yang mengajak penganut agama lain dengan cara hikmah dan bijaksana. Semoga ia menjadi mengajaran dan iktibar kepada kita dengan tragedi yang berlaku di Christchurch tersebut.

Kontroversi Pindaan Akta 164 - Akta Membaharui Undang-Undang (Perkahwinan dan Perceraian) 1976.

Selepas RUU 355 belum diluluskan dan ditangguhkan tanpa tarikh, ditimbulkan polemik baharu berkaitan pindaan kepada Akta 164 - Akta Membaharui Undang-Undang (Perkahwinan dan Perceraian) 1976. Kononnya, pindaan itu adalah sebuah episod “Tragedi Malang Buat Umat Islam Di Negara Ini”. Entah apa yang malangnya kalau isu yang ditimbulkan hanya berkaitan bidangkuasa Mahkamah Syariah dalam konteks Seksyen 46(2) Akta Undang-Undang Keluarga Islam (Wilayah-Wilayah Persekutuan) 1984 (Akta 303).

Yang malang sebenarnya jika tulisan sebegitu diangkat untuk membangkitkan emosi umat Islam untuk memprotes tanpa asas ilmu dan pengetahuan yang sebenar. Kebangkitan emosi itu hanya semata-mata dibataskan atas dasar sentimen tanpa paksi kepada kebenaran.

Kontroversi yang sebenar adalah berkaitan cadangan pindaan kepada Seksyen 88A RUU D.R. 20/2016 yang menyatakan seperti berikut:

“Religion of child

88A. (1) Where a party to a marriage has converted to Islam, the religion of any child of the marriage shall remain as the religion of the parties to the marriage prior to the conversion, except where both parties to the marriage agree to a conversion of the child to Islam, subject always to the wishes of the child where he or she has attained the age of eighteen years.

(2) Where the parties to the marriage professed different religions prior to the conversion of one spouse to Islam, a child of the marriage shall be at liberty to remain in the religion of either one of the prior religions of the parties before the conversion to Islam.”.

-------------------

“Agama Anak

(1) Jika suatu pihak kepada sesuatu perkahwinan telah masuk Islam, agama mana-mana anak dari perkahwinan itu hendaklah kekal sebagai agama pihak-pihak kepada perkahwinan itu sebelum penukaran agama itu, kecuali jika kedua-dua pihak kepada perkahwinan itu bersetuju akan penukaran agama anak itu kepada Islam, tertakluk kepada keinginan anak itu apabila dia telah mencapai umur lapan belas tahun.

(2) Jika pihak-pihak kepada perkahwinan menganut agama berbeza sebelum satu pasangan masuk Islam, seseorang anak dari perkahwinan itu hendaklah bebas untuk kekal dalam agama salah satu daripada agama pihak yang tersebut sebelum masuk Islam.”

Cadangan pindaan kepada Seksyen 88A ini akan memberikan kesan bahawa anak pasangan bukan Islam, yang mana salah seorang daripada pasangan itu menganut Islam akan kekal dalam agama asal melainkan jika kedua-dua ibu dan bapa anak itu bersetuju supaya anak itu menganut agama baharu. Pada masa kini, mana-mana seorang daripada ibu atau bapa boleh memberikan kebenaran tersebut tanpa perlu kepada kebenaran daripada pihak yang satu lagi.

Namun, sebelum rang ini dibahaskan cadangan pindaan ini telah pun ditarikbalik oleh Menteri atas alasan kemungkinan berlaku percanggahan dengan peruntukan Perlembagaan Persekutuan. Oleh itu sudah tidak berbangkit kontroversi hal ini dan tulisan ini tidak akan menghuraikan hal tersebut.

Kini, dibangkitkan pula kontroversi kononnya pindaan kepada Seksyen 51 akan menyebabkan Mahkamah Syariah hilang kuasanya di bawah Seksyen 46(2) Akta 303. Pindaan kepada Seksyen 51 akan membolehkan mana-mana pihak sama ada yang baharu menganut Islam atau yang kekal bukan Islam boleh menfailkan petisyen perceraian di Mahkamah Sivil. Petisyen itu boleh dibuat atas dasar persetujuan bersama (mutual consent) atau atas dasar perkahwinan itu telah pecah belah dan tidak dapat dipulihkan (dissolution due to irretrievably breakdown of marriage).

Berbanding dengan Seksyen 51 yang asal, hanya pasangan yang kekal menganut agama asal sahaja yang boleh menfailkan petisyen perceraian itu dan pasangan yang baharu menganut agama Islam itu tidak boleh menfailkan kes di Mahkamah Sivil. Hal ini jelas dinyatakan dalam huraian kepada RUU tersebut.

Huraian

Rang Undang-Undang ini bertujuan untuk meminda Akta Membaharui Undang-Undang (Perkahwinan dan Perceraian) 1976 (“Akta 164”) secara amnya sebagai salah satu langkah untuk menyelesaikan isu yang berbangkit daripada kemasukan Islam suatu pihak kepada sesuatu perkahwinan.

Rang Undang-Undang ini bertujuan untuk memberikan hak kepada suami atau isteri yang telah memeluk agama Islam untuk memfailkan petisyen perceraian untuk membubarkan perkahwinan sivilnya di bawah subseksyen 51(1) Akta 164. Pada masa ini, undang-undang tidak memberi kepada suami atau isteri yang memeluk agama Islam hak untuk memfailkan petisyen perceraian di mahkamah sivil di bawah Akta 164 memandangkan hak untuk membubarkan perkahwinan hanya diberikan kepada suami atau isteri yang tidak memeluk agama Islam. Oleh yang demikian, selagi suami atau isteri yang tidak memeluk agama Islam tidak memfailkan petisyen perceraian di mahkamah sivil, perkahwinan sivil suami isteri itu masih dianggap sah dan berterusan di bawah Akta 164.

Memandangkan suami atau isteri yang memeluk agama Islam tidak mempunyai hak untuk memfailkan petisyen perceraian di bawah Akta 164, dia juga tidak mempunyai hak untuk membuat permohonan relief sampingan yang lain seperti nafkah, hak jagaan anak, pembahagian aset perkahwinan dan sebagainya. Keadaan ini mengakibatkan kesulitan kepada suami atau isteri yang memeluk agama Islam memandangkan Akta 164 tidak memperuntukkan remedi kepada mereka dan terdapat sebilangan daripada mereka mendapatkan remedi yang lain dengan cara memfailkan permohonan perceraian dan relief sampingan yang lain di Mahkamah Syariah. Dalam keadaan tersebut, Mahkamah Syariah akan menjalankan kuasanya untuk membuat perintah berhubung dengan perceraian dan juga relief sampingan yang lain.

Konflik akan berlaku sekiranya kedua-dua suami isteri tersebut membuat permohonan masing-masing di dua mahkamah yang berbeza iaitu mahkamah sivil dan Mahkamah Syariah serta kedua-dua Mahkamah tersebut membuat perintah yang berbeza.

Walaupun Mahkamah Syariah boleh memberikan perintah perceraian dan relief sampingan, ia tidak boleh membubarkan perkahwinan sivil di bawah Akta 164 kerana kuasa untuk membubarkan perkahwinan sivil di bawah Akta 164 hanya diberikan kepada mahkamah sivil. Oleh yang demikian, Mahkamah Syariah tidak mempunyai bidang kuasa untuk membubarkan perkahwinan tersebut dan juga membuat perintah bagi relief sampingan yang lain dan perintah perceraian serta relief sampingan yang lain itu tidak mempunyai kesan di sisi undang-undang. Perkara ini telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Viran a/l Nagapan v. Deepa a/p Subramaniam [Civil Appeal No. : 02(f)-4-01-2015(N)], Peguam Negara Malaysia dan Ketua Polis Negara v. Deepa a/p Subramaniam [Civil Appeal No. : N-02-801-05-2004 & N-02-1004-06-2014], Subashini a/p Rajasingam v. Saravanan a/l Thangatoray & other appeals [2008] 2 MLJ 147 dan Tang Sung Mooi v. Too Miew Kim [1994] 3 MLJ 117 dan oleh Mahkamah Tinggi dalam kes Shamala a/p Sathiyaseelan v. Dr. Jeyaganesh a/l C. Mogarajah [2004] 2 MLJ 241, Kung Lim Siew (P) v. Choong Chee Kuan [2003] 6 MLJ 260 dan Teh Siew Choo v. Teo Eng Hua [1999] 6 CLJ 308.

Malang sekali, pihak yang menimbulkan polemik ini tidak membaca sepenuhnya RUU yang dicadangkan itu sehinggakan berlaku salah faham dalam isu ini. Seharusnya pihak yang berpolemik hendaklah menjelaskan hal ini setelah kajian dibuat dan ditekuni berdasarkan peruntukan undang-undang yang terpakai.

Berkaitan isu yang dibangkitkan oleh YB Kota Bharu, Dato’ Taqiyuddin Hasan bahawa pindaan kepada Seksyen 51 ini akan bertentangan dengan Seksyen 46(3) Akta 303 sekaligus akan menyebabkannya tidak konsisten dengan peruntukan Perkara 121(1A) Perlembagaan Persekutuan adalah tidak tepat. Cadangan pindaan Seksyen 51 ini akan memberikan kuasa kepada Mahkamah Sivil untuk mendengar kes perceraian sama ada ianya difailkan oleh pasangan yang masih bukan Islam atau yang baharu memeluk agama Islam. Seksyen 51 asal hanya memberikan hak ini kepada pasangan yang masih bukan Islam dan bukan kepada pasangannya yang baharu menganut Islam.

Manakala, Seksyen 46 Akta 303 menyatakan seperti berikut:

Seksyen 46. Pertukaran agama

(1) Jika salah satu pihak kepada suatu perkahwinan itu murtad atau memeluk sesuatu kepercayaan selain Islam, maka perbuatan yang demikian tidak boleh dengan sendirinya berkuat kuasa membubarkan perkahwinan itu melainkan dan sehingga disahkan sedemikian oleh Mahkamah.

(2) Jika salah satu pihak kepada sesuatu perkahwinan bukan Islam memeluk agama Islam, maka perbuatan yang demikian tidak boleh dengan sendirinya berkuat kuasa membubarkan perkahwinan itu melainkan dan sehingga disahkan sedemikian oleh Mahkamah.

Kesannya, jika petisyen perceraian dibawa ke Mahkamah Syariah maka pihak bukan Islam tidak boleh menjadi kepada pihak dalam kes itu kerana bidang kuasa Mahkamah Syariah hanya eksklusif kepada orang islam sahaja, sebaliknya cadangan Seksyen 51 ini memberikan kuasa kepada kedua-dua pihak pasangan yang baru menganut Islam dan yang bukan Islam untuk didengar. Justeru, bidangkuasa Mahkamah Sivil itu berbeza dengan Mahkamah Syariah. Bidangkuasa Mahkamah Sivil adalah ke atas kedua-dua pasangan sama ada yang bukan Islam atau yang baharu menganut Islam. Manakala, bidangkuasa Mahkamah Syariah hanya ke atas orang yang menganut Islam sahaja. Jadi bagaimanakah dikatakan ianya tidak selari dengan Perkara 121(1A) Perlembagaan Persekutuan?

Ahmad Amzar bin Ahmad Azlan (AJK Jabatan Undang-Undang dan Hak Asasi Manusia, 2017-2019) pula menyatakan, (https://www.pas.org.my/dewan-pemuda-pas-selangor/12612-ruu164-pindaan-akta-164-yang-diluluskan-di-parlimen-bercanggah-dengan-perlembagaan-persekutuan-malaysia),

“3. Mengikut pindaan yang diluluskan; seorang mualaf boleh ke mahkamah sivil untuk proses perceraian. (Boleh di sini bermakna tak wajib=tak selesai isu juga). Isunya adalah apabila seseorang itu dah memeluk Islam, undang-undang keluarga Islam secara sendirinya (automatik) terpakai bagi dia ie perceraian, pembahagian harta sepencarian, pemberian nafkah, hadhanah(hak penjagaan anak) dll di mahkamah syariah. Hukum agama Islam berkenaan pasangan yg bukan Islam terpakai disini.

4. Mahkamah sivil tidak boleh mendengar kes berkenaan undang-undang keluarga Islam sebab bukan dalam bidangkuasanya. Masalahnya sekarang, orang bukan Islam tak boleh jadi pihak di dalam mahkamah syariah. Jadi, sepatutnya beberapa perkara di dalam Perlembagaan Persekutuan Malaysia dan lain-lain Akta perlu dipinda dulu sebelum Akta 164 ini dipinda.”

Mungkin apa yang dihujahkan oleh YB Kota Bharu dan Ahmad Amzar itu adalah bahawa Mahkamah Sivil mempunyai bidangkuasa untuk membubarkan sesuatu perkahwinan orang Islam sedangkan pembubaran perkahwinan orang Islam itu sepatutnya di bawah bidangkuasa Mahkamah Syariah. Hujahan ini selari dengan apa yang disebut oleh Ahmad Amzar itu.

Hujahan ini juga mudah untuk dipatahkan kerana Mahkamah Sivil berkuasa untuk membubarkan perkahwinan yang diasaskan kepada undang-undang sivil dan bukanlah perkahwinan yang diasaskan kepada undang-undang Islam dan sebenarnya adalah forum yang lebih tepat berbanding jika hendak dibubarkan perkahwinan antara orang bukan Islam dan orang Islam di Mahkamah Syariah. Malah, pembubaran di bawah Seksyen 46(2) Akta 303 itu hanya sekadar berkuatkuasa ke atas orang yang baharu menganut Islam itu yang membolehkan beliau bernikah dengan orang Islam yang lain.

Ini juga telah dijelaskan dalam Huraian kepada RUU ini seperti yang dinyatakan di atas,

“Walaupun Mahkamah Syariah boleh memberikan perintah perceraian dan relief sampingan, ia tidak boleh membubarkan perkahwinan sivil di bawah Akta 164 kerana kuasa untuk membubarkan perkahwinan sivil di bawah Akta 164 hanya diberikan kepada mahkamah sivil. Oleh yang demikian, Mahkamah Syariah tidak mempunyai bidang kuasa untuk membubarkan perkahwinan tersebut dan juga membuat perintah bagi relief sampingan yang lain dan perintah perceraian serta relief sampingan yang lain itu tidak mempunyai kesan di sisi undang-undang. Perkara ini telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Viran a/l Nagapan v. Deepa a/p Subramaniam [Civil Appeal No. : 02(f)-4-01-2015(N)]...”

Walau apapun hujahannya, pemakaian cadangan pindaan Seksyen 51 itu tidaklah bersifat mutlak ke atas orang yang baharu menganut Islam itu kerana Seksyen itu hanya menggunakan perkataan ‘may’ (boleh) dan bukan ‘shall’ (hendaklah). Ini bermakna pasangan yang menganut agama Islam itu masih boleh menggunakan Seksyen 46 Akta 303 untuk membubarkan perkahwinannya terdahulu dengan pasangan bukan Islam. Ini selari dengan kenyataaan Menteri di Jabatan Perdana Menteri, Dato Seri Azalina Othman Said yang dilaporkan oleh Bernama seperti berikut:

“Sementara itu, Bernama melaporkan, Azalina dalam penggulungan perbahasan mengenainya, berkata pindaan itu bertujuan memberi ruang kepada pasangan yang berkahwin dan telah memeluk agama Islam atau salah seorang dari pasangan itu yang masih berada dalam agama Islam untuk memfailkan petisyen pembubaran perkahwinan di mahkamah sivil.

Katanya, ia bagi mengelak tindakan oleh sama ada suami atau isteri yang tidak mahu menamatkan sesuatu perkahwinan tetapi tidak menjalankan tanggungjawab terhadap pasangannya, anak-anak atau harta mereka.

Tegas Azalina lagi, pindaan itu tidak menafikan hak seseorang itu di Mahkamah Syariah sebaliknya menggalakkan seseorang itu supaya bersikap lebih bertanggungjawab untuk menceraikan pasangannya di Mahkamah Sivil.” Read more at https://www.malaysiakini.com/news/391444#dtTpVpsM6QBuE4tq.99

Dalam satu diskusi dengan bekas Ketua Hakim Syarie Selangor, Dato’ Dr Mohd Naim Mokhtar, beliau menyatakan bahawa Islam amat mementingkan keadilan. Antara maksud keadilan adalah memberikan peluang kepada kedua-dua pihak untuk didengar. Tidak kiralah sama ada Mahkamah Sivil atau Mahkamah Syariah yang mendengar kes itu kerana para hakim di kedua-dua platform itu pasti akan cuba memberikan penghakiman yang adil kepada kedua-dua pihak.

Tetapi, dalam kerangka Perlembagaan Persekutuan yang sedia ada, Mahkamah Syariah tidak diberikan kuasa untuk menghakimkan orang bukan Islam. Jadi ada kemungkinan perintah yang dikeluarkan oleh Mahkamah Syariah itu tidak dapat dikuatkuasakan ke atas orang bukan Islam khususnya berkaitan perintah untuk bayaran nafkah dan lain-lain yang melibatkan wang atau hak jagaan anak. Maka, perintah sedemikian akan menjadi sia-sia berbanding dengan perintah yang dikeluarkan oleh Mahkamah Sivil akan dapat dikuatkuasakan sama ada orang itu beragama Islam atau tidak. Perbuatan membina persepsi bahawa Mahkamah Sivil tidak akan berlaku adil kepada orang Islam adalah perbuatan tidak bertanggungjawab dan menghina institusi Mahkamah itu sendiri.

Berkaitan dengan cadangan untuk menubuhkan “Tribunal Mediasi menerusi Akta 164 sebagai medium perundingan antara mualaf dengan bekas suami atau isteri” adalah suatu cadangan yang dibuat tanpa perincian yang jelas. Apakah maksudnya proses sulh (perdamaian) atau tribunal yang mempunyai kuasa untuk membenarkan pembubaran perkahwinan. YB Temerloh merangkap Ketua Penerangan PAS, Ustaz Nasrudin Hasan Tantawi dalam kenyataan rasmi PAS menyatakan bahawa “ii - menubuhkan badan atau Tribunal Mediasi bagi mengharmonikan penyelesaian antara pihak yang berpolemik. Terdiri dari pihak berwajib, pakar perundangan, pihak berauthority dari kedua-dua pihak yang terlibat dan sebagainya.”.

Tetapi, Dr Riduan Mohd Nor, Ahli Jawatankuasa PAS Pusat menyatakan “Ahli-ahli Parlimen PAS juga menuntut penubuhan Tribunal Mediasi menerusi Akta 164 sebagai medium perundingan antara mualaf dengan bekas suami atau isteri.”

Manakala, YB Kuala Nerus, Dato’ Dr Ustaz Mohd Khairuddin At-Takiri pula menyatakan dalam facebooknya (10/8/2017), “Juga kami menuntut penubuhan Tribunal Mediasi menerusi Akta 164 sebagai medium perundingan antara mualaf dengan bekas suami atau isteri.”

Cadangan yang dibuat oleh YB Temerloh itu nampaknya tidak mempunyai persamaan dengan Dr Riduan Mohd Nor dan Dato’ Dr Mohd Khairuddin. Cadangan YB Temerloh itu mengandungi cadangan keanggotaan pihak berwajib, pakar perundangan, pihak berautoriti daripada kedua-dua pihak yang terlibat manakala cadangan Dr Riduan Mohd Nor dan Dato’ Dr Mohd Khairuddin pula menyatakan tribunal itu bersifat sebagai medium perundangan antara pasangan yang masuk Islam dan bukan Islam. Apakah terma rujukan tribunal itu gagal dijelaskan oleh ketiga-tiga pemimpin PAS tersebut.

Lazimnya, sesebuah tribunal itu berfungsi sebagai badan quasi-kehakiman (separa kehakiman) yang mempunyai kuasa untuk memutuskan pertelingkahan antara pihak-pihak seperti Tribunal Pengguna atau Tribunal Perumahan atau Tribunal GST. Tujuan sesebuah tribunal dibuat adalah untuk mempercepatkan proses litigasi atau mengurangkan karenah birokrasi badan keadilan supaya keadilan dapat dipercepatkan.

Dalam sistem pentadbiran kehakiman yang sedia ada, Mahkamah ada menyediakan khidmat mediasi antara pihak-pihak secara percuma. Lagipun, Mahkamah sendiri sudah ada mahkamah khas yang mendengar kes-kes berkaitan kekeluargaan. Maka, cadangan untuk menubuhkan tribunal mediasi ini masih belum jelas dan separa masak serta memerlukan terma rujukan yang terperinci. Cadangan harus dikemukakan dengan lebih konkrit berdasarkan objektif yang khusus.

Kesimpulannya, pindaan kepada Akta 164 ini tidak perlu dipolemikkan kononnya bercanggah dengan prinsip Islam. Bahkan, cadangan pindaan ini akan menyelesaikan banyak masalah yang sedia ada berkaitan kesan pemelukan seorang pasangan bukan Islam kepada agama Islam. Ini pastinya akan mengurangkan konflik perundangan antara Mahkamah Syariah dan Mahkamah Sivil.

Artikel asal: https://peguam.blogspot.my/2017/08/kontroversi-pindaan-akta-164-akta.html

Dr Zulqarnain Lukman

11 Ogos 2017 / 18 Zulkaedah 1438H

Injunksi Terhadap YB TG Datuk Seri Haji Abdul Hadi Awang

Semalam kita diriuhkan dengan tindakan 4 individu iaitu  Mansoor Bin Saat,  Azira Binti Aziz, Hasbeemaputra Bin Abu Bakar dan Hazwany Binti Jamaluddin bertindak memfailkan saman untuk mendapakan injunksi daripada Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur bagi menghalang YB TG Datuk Seri Haji Abdul Hadi Awang selaku Ahli Parlimen Marang membawa usul Rang Undang-Undang Persendirian (RUUP) untuk meminda Akta Mahkamah Syariah (Bidangkuasa Jenayah) 1965 (Akta 355).

Saya terpanggil untuk memberikan sedikit pandangan berdasarkan pengalaman saya dalam bidang undang-undang sivil dan syariah. Pandangan ini hanyalah berkisar mengenai laporan akhbar yang dibuat oleh keempat-empat individu tersebut sahaja tanpa merujuk kepada dokumen atau saman yang mereka telah failkan di Mahkamah.

Adalah tidak sewajarnya 4 individu tersebut membuat permohonan injunksi kepada Mahkamah kerana TG Haji Abdul Hadi Awang selaku Ahli Dewan Rakyat mempunyai hak untuk membuat usul tersebut. Hak tersebut dijamin oleh Peraturan-Peraturan Majlis Dewan Rakyat Sendiri.

Manakala antara alasan mereka lagi ialah “rang undang-undang persendirian itu adalah pintu belakang dalam cubaan mengubah Perlembagaan Persekutuan” merupakan suatu alasan yang tidak benar dan jauh tersasar sama sekali. Ini adalah kerana usul untuk membentang RUUP tersebut telah dibawa kepada pengetahuan Setiausaha dan Yang DiPertua Dewan mengikut saluran yang telah ditetapkan oleh undang-undang dan peraturan Dewan Rakyat. Jadi ini bermakna bahawa tindakan TG Haji Abdul Hadi Awang tersebut adalah sah di sisi undang-undang dan bukan melalui pintu belakang.

Apa yang saya fahami, istilah “pintu belakang” ini hanyalah bagi sesuatu tindakan yang dibuat tidak mengikut lunas undang-undang serta peraturan sedia ada. Jadi istilah tersebut adalah digunakan secara salah untuk menggambarkan tindakan TG Haji Abdul Hadi itu.

Walau bagaimanapun, kes tersebut telah ditangguh ke Kes 05/10/2015 untuk Mahkamah membuat keputusan untuk terhadap Bantahan Awal yang dibangkitkan oleh leading counsel bagi TG Haji Abdul Hadi iaitu  Dato' Haji Sulaiman Abdullah atas alasan bahawa Plaintif-plintif sepatutnya memfailkan kes ini melalui Semakan Kehakiman (Judicial Review) dan bukannya melalui Saman Pemula (Originating Summon) seperti sekarang. Jika Mahkamah bersetuju dengan Bantahan Awal tersebut, keseluruhan kes saman terhadap TG Haji Abdul Hadi Awang akan DITOLAK.

Sepatutnya individu tersebut mengambil sikap lebih teliti apabila membuat sesuatu tindakan yang mempunyai kaitan dengan hukum agama dan aqidah. Isu hukum hudud yang ingin dilaksanakan oleh Kerajaan Kelantan tidak sepatutnya dijadikan sesuatu agenda politik atau sendaan. Malah ia wajib di imani oleh seluruh manusia yang mengaku beriman.

Cuma mungkin disana terdapat perbahasan lain berkaitan dengan waqi’, kesesuaian dan keperluan yang tidak ingin saya sentuh disini. Saya berdoa dan berarap agar tindakan Mahkmah tersebut dapat diselesaikan segera dengan keputusan berpihak kepada TG Haji Abdul Hadi serta semoga Allah memberikan laluan mudah untuk beliau membentangkan RUUP tersebut di Dewan Rakyat.  

Keputusan Kes Saman Hudud Oleh Parti Gerakan

DALAM MAHKAMAH TINGGI MALAYA DI KOTA BHARU

DI DALAM NEGERI KELANTAN DARUL NAIM, MALAYSIA

SAMAN PEMULA NO: 24 NCVC-12—03 TAHUN 2015

ANTARA

1.     TUAN MAT BIN TUAN WIL

2.     SOH HOON LEE

3.     CHUNG MON SIE                                                 PLAINTIF- PLAINTIF

DAN

KERAJAAN NEGERI KELANTAN DARUL NAIM.DEFENDAN

RINGKASAN ALASAN PENGHAKIMAN

1.     Latar belakang kes

Pihak Plaintif-Plaintif melalui peguamcaranya dari tetuan N S Leong & S T Low telah memfailkan Saman Pemula beserta Afidavit menyokong Saman Pemula tersebut yang di ikrarkan oleh Plaintif Pertama, Kedua dan Ketiga serta difailkan di Mahkamah Tinggi Malaya di Kota Bharu pada 18/03/2015.

Plaintif-Plaintif memohon Perintah-perintah daripada Mahkamah sebagaimana berikut:

             (i).            Bahawa kebenaran diberi menurut Artikel 76 dan 76(A) Perlembagaan Persekutuan bagi pengisytiharan bahawa Enakmen Kanun Jenayah Syariah (1993) II adalah terbatal dan tidak sah kerana bertentangan dengan Perlembagaan Persekutuan;

          (ii).            Sesuatu deklarasi bahawa Enakmen Kanun Jenayah Syariah (1993) II yang diluluskan oleh Dewan Undangan Negeri Kelantan pada 18/03/2015 adalah menyalahi undang-undang, batal dan tidak sah bertentangan dengan Perkara 4(1) Perlembagaan Persekutuan;

        (iii).            Lain-lain deklarasi relif atau perintah yang berbangkit difikirkan wajar oleh Mahkamah Yang Mulia.

Alasan-alasan kepada permohonan tersebut telah dinyatakan bersama di dalam Notis Usul seperti berikut:

             (i).            Bahawa Enakmen Kanun Jenayah Syariah (1993) II adalah menyalahi undang-undang kerana ia memperuntukan berkenaan dengan perkara-perkara bahawa Dewan Undang Negeri Kelantan tidak mempunyai kuasa untuk membuat undang-undang;

          (ii).            Bahawa Enakmen Kanun Jenayah Syariah (1993) II adalah ultra vires dan tidak sah dan menjadi tidak selaras dengan Perlembagaan Persekutuan;

        (iii).            Bahawa Enakmen Kanun Jenayah Syariah (1993) II adalah tidak sah kerana ia membuat peruntukan berkenaan dengan perkara-perkara yang mana Dewan Undangn Negeri itu tidak mempunyai kuasa untuk membuat undang-undang;

        (iv).            Bahawa setengah peruntukan dalam Enakmen Kanun Jenayah Syariah (1993) II mewujudkan kesalahan berkenaan dengan perkara-perkara yang termasuk dalam Senarai Persekutuan;

          (v).            Alasan-alasan dan isu-isu yang lain adalah dinyatakan dalam Afidavit Sokongan yang difailkan di sini.

Pada 25/03/2015, pihak Plaintif-Plaintif telah memfailkan satu Notis Permohonan kepada Mahkamah Tinggi Malaya di Kota Bharu yang memohon sebagaimana berikut:-

             (i).            Saman Pemula ini berkenaan persoalan Perlembagaan dirujuk oleh Mahkamah Tinggi (Reference of constitutional question by High Court) ke Mahkamah Persekutuan, Malaysia selaras dengan seksyen 84 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 ( Court Judicature Act 1964 berdasarkan kepada isu-isu seperti berikut:

a)    Sama ada Enakmen Kanun Jenayah Syariah (1993) II Pindaan 2015 yang dibentangkan pada 18/03/2015 dan diluluskan pada 19/03/2015 oleh Dewan Undangan Negeri Kelantan adalah bertentangan dan/atau bercanggah kepada doktrin struktur asas perlembagaan berdasarkan kepada Artikel 4(1) Perlembagaan Persekutuan, Malaysia (contravenes the basic structure doctrine housed in Article 4(1) of the Federal constitution); dan

b)    Sama ada Dewan Undangan Negeri Kelantan mempunyai kuasa untuk menggubal dan meluluskan Enakmen Kanun Jenayah Syariah (1993) II pindaan 2015 pada 19/03/2015.

          (ii).             Keseluruhan prosiding di Mahkamah ini digantung sementara menunggu keputusan rujukan oleh Mahkamah Persekutuan, Malaysia;

        (iii).            Tiada perintah terhadap kos; dan

        (iv).            Lain-lain perintah dan/ atau relif lain yang diputuskan adil dan sesuai manfaat oleh Mahkamah yang mulia ini.

Alasan-alasan yang dinyatakan dalam permohonan Plaintif-Plaintif sebagaimana berikut:

             (i).            Bahawa perintah deklarasi yang dipohon dalam Saman Pemula ini adalah melibatkan isu-isu mentafsirkan Perlembagaan Persekutuan, Malaysia;

          (ii).            Bahawa selanjutnya, adalah wajar dan adil bahawa prosiding ini digantungkan sehingga kesemua isu-isu berkenaan dirujuk dan diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan;

        (iii).            Bahawa isu-isu yang dirujuk kepada Mahkamah Persekutuan melibatkan kepentingan-kepentingan dan hak-hak asasi jelata Malaysia; dan

        (iv).            Seperti yang dinyatakan dalam Afidavit Plaintif-Plaintif yang difailkan di sini.

2.     Bantahan awal oleh pihak Kerajaan Negeri Kelantan

Kerajaan Negeri Kelantan telah diwakili oleh YB Penasihat Undang-Undang Negeri Kelantan telah memasukkan satu Notis Bantahan Awal terhadap Saman Pemula dan Notis Permohonan Plaintif-Plaintif di Mahkamah Tinggi Malaya di Kota Bharu pada 16/04/2015 atas alasan berikut:-

             (i).            Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi tidak mempunyai bidang kuasa mendengar dan memutuskan perintah-perintah yang dipohon oleh Plaintif-Plaintif bagi mencabar kesahan Undang-Undang Negeri;

          (ii).            Permohonan yang dibuat bertentangan dengan peruntukan dalam Perkara 4(3) dan 4(4) dan Perkara 128 Perlembagaan Persekutuan.

3.     Penemuan yang dibuat oleh Mahkamah

Setelah meneliti hujah-hujah kedua-dua pihak dalam kes ini, Yang Arif Hakim Dato Azman Abdullah mendapati sebagaimana berikut:-

             (i).            Semasa Saman Pemula ini difailkan oleh Plaintif bersama-sama Afidavit Sokongan oleh peguamcara Plaintif-Plaintif, Dewan Undangan Negeri Kelantan masih lagi membahaskan Enakmen Kanun Jenayah Syariah (1993) II tersebut. Dengan kata lain kausa tindakan masih tidak lagi wujud pada 18/03/2015 ketika Saman Pemula tersebut difailkan. Sedangkan Kanun Jenayah Syariah (1993) II 2015 diluluskan pada 19/03/2015.

          (ii).            Pihak Plaintif hanya boleh memulakan Saman Pemula dan Notis Permohonan di Mahkamah Persekutuan terlebih dahulu dan bukannya memulakan di Mahkamah Tinggi dan baru memohon untuk dirujuk ke Mahkamah Persekutuan. Perkara 128 menyatakan bahawa hanya bidangkuasa Mahkamah Persekutuan sahaja untuk menentukan persoalan sama ada undang-undang yang digubal oleh Badan Perundangan Negeri tidak sah kerana tidak mempunyai kuasa untuk membuat undang-undang tersebut.

4.     Keputusan Mahkamah

             (i).            Dengan ini memutuskan bahawa kausa tindakan pada 18/03/2015 belum lagi wujud semasa pihak Plaintif memfailkan Notis Usul ini dan ianya seolah-olah “put the cart before the horse” dan Bantahan Awal Defendan diterima;

          (ii).            Dengan ini Notis Permohonan di Lampiran 6 Plaintif di tolak dan Saman Pemula Plaintif juga dibatalkan dengan kos perlu dibayar oleh Plaintif-Plaintif kepada Defendan sebanyak RM10,000.

Mohd. Abd. Rashid Bin Yah

Penolong Pengarah (Dasar & Perundangan),

Unit Pemantauan dan Pelaksanaan Strategik (SPARK),

Pejabat Menteri Besar Kelantan.

Bertarikh pada : 07 Mei 2015